Naukowcy z Jeonbuk National University w Korei Południowej opracowali noszony interfejs do sterowania dronem, który nie wymaga ciągłego patrzenia w ekran. Polecenia wydaje się gestami dłoni, a położenie drona sygnalizują wibracje pasa na brzuchu.
Jak działa system
Zespół kierowany przez prof. Kee-Ho Yu z Wydziału Inżynierii Lotniczej i Kosmicznej połączył czujnik zakładany na grzbiet dłoni z pasem wyposażonym w 36 silniczków wibracyjnych. Komputer rozpoznaje 12 gestów i zamienia je na komendy dla drona. W drugą stronę działa telemetria: dane z drona są przekładane na wzory wibracji, które informują o kierunku, względnej wysokości i odległości maszyny od operatora.
Pomysł ma ograniczyć problem, który zna każdy pilot ręcznie sterujący dronem: uwaga rozdziela się między ekran a otoczenie. Jak wyjaśnił prof. Yu: „Czujnik na dłoni pozwala wydawać polecenia znanymi ruchami, a urządzenie na talii przekazuje informację przestrzenną przez dotyk”.
Wyniki testów
Model rozpoznawania gestów osiągnął skuteczność 97,58 proc. W symulowanym zadaniu z punktami trasy, w którym wzięło udział 12 początkujących osób, średni czas wykonania skrócił się z 263 sekund w pierwszej próbie do 186 sekund w piątej.
W badaniu w pomieszczeniu 12 uczestników wykonało łącznie 1200 prób z użyciem samego pasa, bez podpowiedzi wzrokowych. Kierunek, wysokość i odległość jednocześnie odczytali poprawnie w 82,75 proc. prób, przy średnim czasie reakcji 3,1 sekundy. Najłatwiej rozpoznawano kierunek, a najwięcej kłopotu sprawiała odległość.
- Lot z podglądem wzrokowym: cel osiągnięty we wszystkich 9 próbach, średnio w 31,4 sekundy.
- Lot tylko z informacją dotykową: sukces w 8 z 9 prób, średnio w 45,1 sekundy.
W osobnym zadaniu uczestnik z zablokowanym wzrokiem i słuchem sprowadzał drona z powrotem do strefy docelowej po każdym z ośmiu wyjść poza jej granice.
Ważne zastrzeżenia
Badacze podkreślają, że wyniki świadczą o wykonalności pomysłu, a nie o gotowości do zastosowań w terenie. Test z prawdziwym dronem przeprowadzono z udziałem tylko jednej osoby. Jako możliwe przyszłe zastosowania wymieniono inspekcję infrastruktury, wsparcie akcji poszukiwawczo-ratowniczych i szkolenia, ale nie sprawdzano ich w badaniu. Potrzebne są większe testy w różnych warunkach na zewnątrz oraz poprawa czytelności sygnałów odległości, szybkości reakcji, komfortu i bezpieczeństwa.
Co to oznacza w praktyce
To na razie projekt badawczy, więc w Polsce nie kupimy takiego rozwiązania. Warto jednak pamiętać, że w UE loty dronami regulują przepisy unijne, a operator odpowiada za bezpieczeństwo lotu niezależnie od tego, jak steruje maszyną. Ewentualne technologie odciążające wzrok nie zmieniają zasad prowadzenia drona w zasięgu wzroku, chyba że przepisy lub zgody na to pozwolą.
Od strony ubezpieczeniowej dla właścicieli dronów kluczowe jest OC, które pokrywa szkody wyrządzone osobom trzecim, na przykład uszkodzenie samochodu czy zranienie przechodnia. Przy droższym sprzęcie, zwłaszcza używanym zawodowo, warto rozważyć też osobne ubezpieczenie samego drona od uszkodzeń i kradzieży. Przed zakupem polisy sprawdź wyłączenia, limity sum gwarancyjnych i to, czy ochrona obejmuje loty komercyjne.
Źródło: PR Newswire – „Jeonbuk National University Develops Wearable Interface for Non-Visual Drone Control”
